Bir gün iki kişi, Râbia-tül Adeviyye’yi ziyârete geldiler. İkisi de açtı. “Yemeği helâldir” diye içlerinden yemek yemek geçti. O anda kapıya biri gelerek, Allah rızâsı için bir şeyler istedi. Râbia hazretleri evdeki iki ekmeğini buna verdi. Gelen sevinerek gitti. Bir saat kadar sonra bir kişi kucağında bir yığın ekmekle geldi. Râbia hazretleri ekmekleri saydı. On sekiz ekmek vardı.

Dedi ki:

Ekmekler yirmi olsa gerektir.

Ekmeği getiren, ikisini saklamıştı. Çıkarıp iki ekmeği de verdi. Oradakiler hayretle sordular.
-Bu ne sırdır? Biz senin ekmeğini yemeye gelmiştik. Önümüze koyacağın ekmekleri kapıya gelene verdin. Ardından ekmek geldi. Eksik olduğunu söyledin.

Cevâbında şöyle buyurdu:

 -Siz ikiniz gelince karnınızın aç olduğunu anladım. Önünüze koyacağım o iki ekmeği kapıya gelene verdim. Allahü teâlâdan bu ekmeklerin misâfirlerin karnını doyuramayacağını, bunun için bir yerine on vermesini istedim. Çünkü Allahü teâlâ Kur’ân-ı kerîmde* bire on vereceğini bildiriyor. Ben O’nun bu vâdine güvendim. İki ekmek yerine yirmi ekmek geleceğini bildiğim için de ekmeklerin noksan olduğunu söyledim.

*”Kim bir iyilik yaparsa ona on katı vardır.

Kim de bir kötülük yaparsa o da sadece o kötülüğün misliyle cezalandırılır

ve onlara zulmedilmez.”

En’am Suresi, 160

Mevlana, bir gün oğlu Bahaeddin’i sıkıntılı görür.
Eğitimci bir baba ve ruh terbiyecisi olarak hemen harekete geçer.
Gerisini oğlu Bahaeddin şöyle anlatıyor:
Bir gün bana büyük bir ruh bezginliği ve iç sıkıntısı geldi.

Beni bezgin ve sıkıntılı gören babam sordu:
 “Birinden mi incindin? Niçin böyle sıkıldın?”
Ben de “Bilmiyorum, bu ne haldir…” dedim.
 
Babam ayağa kalktı ve yan odaya girdi. Biraz sonra bir kurt postunu başına geçirerek yanıma geldi ve çocukları eğlendirmek için yaptığı gibi “Buu.. Bu.. Buuuu!” diye sesler çıkarmaya başladı. Babamın bu hareketine çok güldüm. Onu bana karşı böyle görmek, beni anlatılamayacak kadar neşelendirmiş ve güldürmüştü.
Babam: ” Bahaeddin, eğer latif bir sevgili sana sıkı sıkıya bağlansa, daima senle şaka şenlik etse ve sonra birdenbire yüzünün şeklini değiştirip yanına gelse de sana “bu bu buu” dese ondan hiç korkar mısın? ” dedi.

Ben de “Hayır, korkmam.” dedim.

Bunun üzerine buyurdu ki:

“Seni sevindiren, seni sevinç ve neşe içinde tutan sevgili, seni üzen ve kendisinden sıkıntı duyduğun aynı sevgilidir. Hep O’dur. Hep O’ndandır. O halde niçin boş yere üzgün duruyor, sıkıntının elinde aciz kalıyorsun? İçinde sıkıntı görünce onun çaresine bak; çünkü dalların hepsi aynı kökten biter. İçinde genişlik, ferahlık görünce de ona su ver. Kalp ferahlığının verdiği meyveyi de dostlara ve ahbaplara sun!”

Aşk Çağlayanı Mevlana / V. Vakkasoğlu

Ebu Talip Mekkî (r.a) anlatıyor:

Allah Teala’ ya aşık bir veli vardı, bütün malını mülkünü ve canını Allah yoluna adamıştı.
Her nesi varsa Allah için harcıyor, geride hiçbir şey bırakmıyordu. Kendisine:
“Senin bu muhabbetinin sebebi nedir? diye sorulduğunda;
“İki insan gördüm aralarında konuşuyorlardı. Onlardan işittiğim sözler, beni bu hale sevk etti”
dedi. Tanıdıkları: “Ne işittin?” diye sordular.
Aşık şunları anlattı:
“Sevdiğiyle baş başa kalan birisi sevgilisine:
Allah’a yemin ederim ki, ben seni bütün kalbimle seviyorum, sen ise benden yüz çeviriyorsun..” dedi.
Bunun üzerine sevgilisi:
“ Beni gerçekten seviyorsan, benim için ne vereceksin? diye sordu. O da:
“ Sahip olduğum bütün malımı mülkümü sana veririm. Ayrıca son nefesime kadar da hizmetinde bulunur, kendimi sana feda ederim.” dedi. İşte o zaman ben:
“Bir insan kendisi gibi bir insanı bu kadar sever ve her şeyini onun hizmetine feda ederse, ya bir kulun yüce yaratıcısına ve Mabuduna karşı sevgisi nasıl olmalı?” diye düşündüm..
Ve ben de her şeyimi yüce Allah’a feda ettim…
 
Kûtü’l Kulûb, Kalplerin Azığı 3/223

Gözlerimi yumsam açsam Asr-ı saadete, gezinse ruhum hüznün Mekke’sinde… Âmine’nin yetimi, kâinâtın serveri, Allah’ın habibinin minicik avuçlarına konsa bûselerim…

Hazret-i Halime olsam, kucaklasam kâinâtın incisini, yürek evime O’nun hürmetine yağsa Allah’ın bereketi…

Sa’d oğullarının kupkuru toprağı olsam, O’nun işaretiyle yağan yağm…urda yıkansam. Mekke’yi O’nunla dolaşsam; ağaçların, taşların “Esselâmu Aleykum Ya Rasûlallâh!” nidâsını duyuversem…

Çalsam Haticetu’l-Kübra anamın kapısını, açsa usulca… Soruversem Allah’ın Rasûlü’ne olan muhabbetini…

Kızlarına olan şefkatini, Hazret-i Fâtıma gelse anlatsa… O zor günleri… “Babacığımın üzerine deve işkembesi döktüler, dayanamadım, ağladım ve temizledim” dese; onun gözyaşlarına ortak oluverse gözyaşlarım…

Taif’te taşlanırken Zeyd olup siper oluverse tüm benliğim… Merhametle duâ ederken “Âmin!” deyiversem…

Bir kum tanesi olsam, Mîrâc’a çıkarken yapışsam mübârek ayaklarına… Hiç bırakmasam ve şâhid oluversem, kimsenin şâhid olamadığı sırlara…

Ebûbekir olsam, “sadakte” diyebilsem, özümle, sözümle, yaşantımla…

Bir bulut olsam, onunla hicret etsem; hüzün şehrinden nur diyarına…

Ebû Eyyûb’un kapısının eşiği olsam, her geçişte öpsem O’nun kadem-i pâkini… Ayağının tozuyla şereflensem, onunla süslenip, ziynetlensem.

Ashab-ı Suffe’de yarı aç, yarı çıplak geçse günlerim; O’nun hâliyle hâllenebilsem…

Hudeybiye’de yanıbaşında olup, gönlünden her geçen muradına Allah için biat ediversem.

Açmasam gözlerimi “ümmetim” demeden… Kendimi mescidin direklerine bağlasam, O çözse bağlarımı, prangalarımı…

Ey Dürr-i Yektâ, Muhammedü’l-Mustafa… Sallallâhu aleyhi ve sellem.

Ağlayıversem, “çok özledim, hasretim!” desem… Acaba ümmetliğine kabul eder misin beni?!..

“Salât ve selâm; sana, ailene ve ashabına…” diye muhabbet, itaat ve teslimiyetimi sunsam, ve o billur sesinle “Âmin!” dediğini duyuversem!..

İşte o ân doğup batan güneş, benden bahtiyar kimseye doğmamıştır, ey İki cihan serveri…

Mehtap Bahar